Egipcjanie byli jednym z pierwszych głównych cywilizacji kodyfikacji projektowanie elementów w sztuce i architekturze. W malowidła ścienne wykonane w służbie faraonów po sztywny kodeks zasad wizualne i znaczeń. Egipska cywilizacja jest cenione za kolosalne piramidy, kolumnady i monumentalne grobowce. Dobrze znanym przykładem są piramidy Dżesera w zaprojektowane przez architekta i inżyniera starożytnych Imhotep, w Sphinx, a świątynię Abu Simbel. Nowoczesnej i współczesnej sztuce egipskich można tak różnych, jak wszelkie prace w sztuce światowej scenie, z język architektury Hassan Fathy i Ramzes Wissa Wassef, do Mahmuda Mokhtar słynnych rzeźb, do charakterystycznego Koptyjski ikonografii Izaaka Fanous.
Cairo Opera House służy jako główne miejsce sztuką w egipskich kapitału. Egipt w branży mediów i pozostaje w doskonałej kondycji sztuki od końca XIX wieku, obecnie z ponad trzydziestu kanałów satelitarnych i ponad stu filmów produkowanych każdego roku. Kair od dawna znany jako "Hollywood na Bliskim Wschodzie;" swojego rocznego festiwalu filmowego, Cairo International Film Festival, zostało ocenione jako jeden z 11 festiwali w górę klasę na całym świecie przez Międzynarodową Federację Producentów Filmowych "Stowarzyszenia. [87] w celu wzmocnienia swojej branży medialnej dalszych, szczególnie chętnie z konkurencją ze strony państw arabskich Zatoce Perskiej i Libanu, w dużym mieście wybudowano mediów. Niektóre egipskie urodzone podmiotów, takich jak Omar Sharif, osiągnęły światowy rozgłos.
Erstmalig in der Geschichte des Landes waren nach einer Verfassungsreform mehrere Bewerber für das Präsidentenamt zugelassen. Was Präsident Mubarak als Meilenstein in dem unter dem Druck der USA eingeleiteten Reform- und Demokratisierungsprozess bezeichnet hatte, war von der Opposition scharf kritisiert worden, da die Novelle der herrschenden NDP Mubaraks faktisch eine Monopolstellung einräumte. Gleichzeitig deutete sich im Wahlkampf ein Paradigmenwechsel an: Nach einem Vierteljahrhundert der Herrschaft Mubaraks stellte ein nicht unerheblicher Teil der Bevölkerung offen seine Politik der harten Hand und seine stets mit militärischen, nie mit argumentativ-politischen Mitteln geführte Auseinandersetzung mit dem Islamismus in Frage. Am 18. Juli 2005 rief ein breites Oppositionsbündnis aus so unterschiedlichen Fraktionen wie der Muslimbrüderschaft, der Wafd-Partei und der Bewegung Kifaya (Genug) zum Boykott der Wahlen auf. Prominente potenzielle Kandidaten wie die Frauenrechtlerin Nawal Saadawi und der Menschenrechtsaktivist Saadeddin Ibrahim zogen ihre Bewerbung für die Präsidentschaftswahl zurück. Der Kandidat der erst im November 2004 gegründeten liberalen Al-Ghad-(Morgen) Partei, Aiman Nour, trat jedoch bei der Wahl an. Gegen ihn war Ende Juni ein Prozess wegen angeblicher Fälschung von Wahlunterlagen eröffnet worden.
Nachdem Mubarak am 28. Juli 2005 seine erneute Kandidatur bekannt gegeben hatte, protestierten am 30. und 31. Juli in der Kairoer Innenstadt Hunderte Oppositionsanhänger gegen dessen Politik, begleitet vom gewaltsamen Vorgehen der Sicherheitskräfte gegen die Demonstranten; rund 20 Personen wurden festgenommen. Bei der Wahl am 7. September wurde Mubarak mit 88,6 % der Stimmen im Amt bestätigt. Sein schärfster Konkurrent unter den insgesamt neun Gegenkandidaten, Aiman Nour, kam lediglich auf 7,6 %. Die Wahlbeteiligung wurde mit 23 % angegeben. Kritikern zufolge waren die Wahlen, zu denen keine offiziellen internationalen Beobachter zugelassen waren, von schweren Unregelmäßigkeiten begleitet. Bei den vom 9. November bis 7. Dezember 2005 in drei Runden stattfindenden Wahlen zum Rat des Volkes konnte die Opposition massive Gewinne verbuchen. Insgesamt erhielt das Bündnis knapp 100 der insgesamt 440 Sitze. Nachdem sich bereits nach den ersten Wahlrunden ein Erstarken der Muslim-Brüder abgezeichnet hatte, war die letzte Runde überschattet von gewaltsamen Versuchen der Sicherheitskräfte, deren Anhänger am Betreten der Wahllokale zu hindern; dabei wurden 12 Menschen getötet. Der Erfolg der Muslim-Brüder ist vor allem auf ihr soziales Engagement in den Kairoer Armenvierteln zurückzuführen, was von der NDP geduldet wird. Im von Mubarak am 1. Januar 2006 ernannten neuen Kabinett blieben die Schlüsselpositionen unverändert.
Hurghada (ar. Al Ghardaqah الغردقة) to miasto turystyczne w Egipcie na wybrzeżu Morza Czerwonego. Miasto zostało założone w początkach wieku XX i pełniło rolę osady rybackiej. Jednak od wczesnych lat 80. stało się ważnym ośrodkiem turystycznym i jest ciągle powiększane przez arabskich i zagranicznych inwestorów.
Hurghada rozciąga się na około 40 km wzdłuż brzegu Morza Czerwonego i raczej nie sięga daleko w otaczającą miasto pustynię.
Miasto składa się z kilku części, z których niektóre to:
* Dahar - najstarsza część Hurghady, gdzie mieści się największy bazar Hurghady, a także poczta i dworzec autobusowy. * Sakkala - nowsza niż Dahar, część hotelowa, uznawana za centrum. * Village Road - najnowsza, południowa część. To właśnie tu powstają najnowsze hotele, coraz więcej sklepów, restauracji. Bardzo szybko się rozwija, tworzy już praktycznie drugie centrum Hurghady. * Sahl Hasheesh - zaraz za hotelem Oberoi, w stronę Safagi. Jest w stanie budowy. Będzie to prywatne miasteczko, coś na podobieństwo El Gouny, ale jeszcze bardziej ekskluzywne.
Budynek wzniesiony w 1856 r. zrekonstruowano w stylu arabskim w 1892 r., zaś jego fasadę, w tym samym stylu, w 1955 r. W następnym roku przebudowano esplanadę dworca.
Posąg Ramzesa II zastąpił statuę Przebudzenie Egiptu, dłuta rzeźbiarza Mahmuda Muchtara, ustawioną w 1928 r. W najbardziej oddalonej części dworca mieści się Muzeum Kolei utworzone w 1933 r. Znajduje się w nim 700 eksponatów (makiety i modele naturalnych rozmiarów). Na początku ulicy Szari al-Dżumhurijja znajduje się ostatni sabil i kuttab Kairu, Sabil al-Walida ("fontanna królowej matki”), zbudowany w 1869 r. przez włoskiego architekta Cira Pantanellego (1833-1884).
Kuchnia Egiptu to wynik łączenia i przenikania się tradycji arabskich i północnoafrykańskich. Dlatego też na stołach raczej nie znajdziemy wieprzowiny (mięso to jest nieczyste dla wyznawców islamu). Potrawy mięsne, głównie baraninę i jagnięcinę, często tez drób i wołowinę doprawia się mocno i aromatycznie - kminkiem, kurkumą, kolendrą, pietruszką lub miętą. Na południu jada się nieco pikantniej. Posiłek zaczyna się od przystawek, którymi są najczęściej marynowane warzywa z zimnymi sosami. Daniem głównym jest zwykle mięso. Podaje się je z warzywami i z sosem. Najpopularniejszymi warzywami są bób i fasola. Egipcjanie są niezwykle pomysłowi jeśli chodzi o ich przyrządzanie. Gotowane ziarna miksuje sie z pomidorami i jajkiem, mocno sie doprawia. Tą pasta można posmarować kanapkę, przyrządza się z niej także specjalne, smażone kulki - tamija, lub falafel. Fasolę można tez dostać duszoną - jest to popularne danie, zwłaszcza na ulicach. Do takiej fasoli dodaje się tez chleb - pusty w środku podpłomyk, którym nie tylko się przegryza, ale i nabiera jedzenie. Jeśli wypełni się go warzywami, fasolą i sosem sezamowym, ewentualnie mięsem, otrzymamy smaczną i pożywna kanapkę. Miłośnicy zup także znajdą cos dla siebie, moga nawet wybierac między trzema rodzajami zup: mięsną (lahma), warzywną (chudar) lub rybną (samak). Amatorzy ryb znajdą cos dla siebie w Asuanie. W lepszych restauracjach przyszłe dania pływają w dużych akwariach - klient sam może wybrać najdorodniejszy okaz, mając przy tym gwarancją najwyższej świeżości potrawy. Polecamy też nieco egzotyczną miejscową specjalność - mięso gołębia. Ptaki te podaje się nadziewane pikantnym ryżem, pieczone lub duszone. Na deser zjeść można świeże owoce - zima jest sezon na banany, daktyle, pomarańcze i granaty. Latem Egipcjanie raczą się melonami, śliwkami, brzoskwiniami i winogronami. Popić można miejscową kawą - bardzo mocną i bardzo słodką, lub aromatyczną herbatą. Do herbaty czasem dodaje się mleko. Popularne sa także soki owocowe. Z alkoholi polecamy zibbę - egipską odmianę ouzo. Piwosze mogą raczyć się miejscowym piwem Stella, jednak nie należy ono do światowej czołówki piwowarskiej.
Plaże egipskie to idealne miejsce dla miłośników słońca i ciepłej wody. Pogoda jest niezwykle słoneczna. Atutem tego kraju są zagospodarowane, zadbane, piaszczyste plaże. Dotyczy to zarówno wybrzeża Morza Śródziemnego, jak i Czerwonego. Przy plażach działają wypożyczalnie sprzętu plażowego i sportowego. W niektórych miejscach leżaki i parasole na plażach przyhotelowych są wydawane bezpłatnie. Pamiętajmy jednak, że w niektórych miejscach, takich jak Hurghada większość plaż jest prywtna. Ma to swoje plusy, gdyż plaże są zadbane i bezpieczne, jednak minusem jest fakt, iż swobodne spacery sa przez to ograniczone. Przy plażach dział policja turystyczna, pilnująca bezpieczeństwa plażowiczów i udzielająca informacji. W Egipcie raczej nie nalezy opalac się topless, naturyzm także nie jest mile widziany. Do najbardziej znanych kurortów należą: Sharm El Sheikh na Półwyspie Synajskim i Hurghada nad Morzem Czerwonym. Błękitne laguny i przepiękna rafa koralowa zachęcają do zabrania do Egiptu fajki i okularów. Specjallistyczne firmy organizują także safari nurkowe, dla tych, którzy chcą podziwiać podwodne widoki. Najlepsze do uprawiania tego sportu są wybrzeża przy granicy z Sudanem i wzdłuz południowego wybrzeża Półwyspu Synajskiego. Wypożyczenie sprzętu do nurkowania kosztuje około dziesięciu funtów egipskich na dobę. Ze względu na stosunkowo spokojne morze i dobre wiatry, Egipt jest dobrym miejscem na uprawianie windsurfingu. Sprzęt można raczej bez problemu wypożyczyć na miejscu, w większych miejscowościach turystycznych. Innym ciekawym sportem, którego można spróbowac w Egipcie jest kitesurfing. Kitesurfer przypięty jest do paralotni, pod stopami ma deskę. Jest to sport niezwykle ekscytujący i stosunkowo bezpieczny. W wielu kurortach egipskich znaleźć można także takie atrakcje, jak pola golfowe, korty tenisowe, czy baseny. Można także spróbować safari po pustyni. Nie jest to przyjemnośc najtańsza, ale warta swojej ceny. Wyprawa na Pustynie Zachodnią z jej fascynującymi formami skalnymi wyrzeźbionymi w ciągu tysiącleci przez wiatr jest niezapomnianym przeżyciem. Miłośnicy jazdy konnej mają możliwosć uprawiania konnego trekkingu po Półwyspie Synajskim, lub tez mogą wypożyczyć wierzchowca na godziny w stadninach położonych w pobliżu piramid. Egipt widziany z siodła wydaje się jeszcze piękniejszy.
Egipt - kolebka jednej z najstarszych ludzkich cywilizacji, kraj tajemnic przeszłości, zagadkowego milczenia pustyni i gwaru muzułmańskich miast wydaje się idealnym miejscem dla każdego, kto chce odpocząć od codzienności, zetknąć się z odmienną kulturą, a także dla każdego, kto lubi dobrą zabawę, plażę i ciepłe morze. Językiem urzędowym jest arabski, jednak w hotelach można też porozumieć się po angielsku i niemiecku. Wakacje można zacząć w delcie Nilu, gdzie położona jest Aleksandria - stolica hellenistycznego świata. Tutaj mieściła się słynna latarnia morska uważana za jeden z siedmiu cudów świata. Tutaj też znajdowała się też największa biblioteka starożytnego świata. Dziś stanowi siedzibę patriarchy aleksandryjskiego - głowy jednego z najstarszych kościołów chrześcijańskich. Kolejnym punktem może być Kair, jedna z największych metropolii świata. Miasto o starożytnych korzeniach, gwarne i nie zasypiające chyba nigdy miasto łączące wiele tradycji, kultur, narodowości. Tutaj znajdują się jedne z najpiękniejszych meczetów na świecie: meczet Sułtana Hassana i Al Rifa, a także meczet Muhammada Ali. 95% obszaru Egiptu to pustynia, resztę zajmują rejony rozciągnięte wzdłuż doliny Nilu, a także miasta ułożone przy morzu. Zamieszkuje je około 65 mln ludności. Dlatego też Egipt jest krajem niesłychanych kontrastów - w ciągu kilku godzin możemy przeniesć się z pełnego turystów kurortu lub z rojnego arabskiego bazaru na milczącą, tajemniczą pustynię. Jeśli dodać do tego fakt, że mieszkańcy Egiptu są otwarci, gościnni i spontaniczni, to wydaje się , że nie ma lepszego miejsca na spędzenie urlopu, niż Egipt.
Wykop